اراک نقطه ای است کوچک در وسعتی بزرگ ،بخشی از سرزمین پهناور ایران،به قدمتی نه چند هزار سال،بلکه ۲00 سال شمسی،که شاید جدیدترین شهر ایران در میان شهر های بزرگ و مراکز استانهای کشور باشد.با این همه جوانی نقل تاریخ آن،به نوعی ،یادآور کودکی همان میراز تقی خان(امیر کبیر)است.که با صغر سن و در کسوت پسرک یک آشپز منزل قائم مقام فراهانی، روح بزرگش در جسم کوچک او نگنجید و بسیار فراتر از سالهای عمرش پیش رفت و به تسخیر علوم و فنون عصر خویش پرداخت و زود اوج گرفت.اراک شهری است که،به رغم جوانی،از مرزهای تاریخ و جغرافیا پا فراتر نهاده و امروزه،به بسیاری از جهات،از مناطق سر آمد و مشهور کشور به شمار می رود.

نوشتن و سخن گفتن درباره منتقه ای که خاستگاه مردان و زنان پر شمار در عرصه های اندیشه  و گفتار و هنر و دانش است بسیار دشوارمی نماید.این منطقه ، در همین دو سده عمر خود توانسته  به اندازه تمام بضاعت فرهنگی،سیاسی،علمی، و هنری یک تاریخ طولانی،مردان سرنوشت ساز و بزرگ اعم از هنرمند،شاعر،ادیب،مورخ،وزیر،وکیل،و نویسنده و... در دل خود بپرورد و تقدیم جامعه بشری کند.سابقه تاریخی اراک آنقدر  در برابر تاریخ ایران کوچک است که شگوه و شوکت هیچ امیر و سلاسه ای در آن چشم آدمی را خیره نمی کند.اما مردمش از چنان حمیت و همتی برخوردارند که راههای کسب افتخار را،میان بر،از کوچه های روشن تر پی سپرده اند و شهری پی ریخته اند همواره رو به رونق و تکامل ،این مردماین مردم پله های تقی و پیشرفت را چنان عاشقان مصمم یکی پس از دیگری پیمونده اند کع امروزه اراک یکی از قطب های بزرگ و صنعتی کشور است.

امید است در راه اعتلای فرهنگ و هنر منطقه نیز،همچون صنعت و اقتصاد،گامهای بلند تر و موثرتری برداشته شود.باشد که،با توجه به  شایستگی سابقه درخشان منطقه، به زودی اراک و استان مرکزی به عنوان ((مرکز فرهنگی ایران))پیشنهاد و معرفی گردد و این میسر نمی شود مگر با همت و همیاری یکایک مردم و مسئولان و دوستاران فرهنگ و هنر ُملک اراک.

((خداوند رحمت کند کسی را که به پا خیزد و گامی به جلو نهد))

 ابوسعید ابولخیر